ikalawang baitang

Balikan ulit natin, nakapasok ako sa ikalawang baitang na hindi marunong bumasa ng english, isa ako sa mga estudyante na may utang na loob sa kanilang mga kaklase dahil sa pagtuturo nilang bumasa sa isang sulok ng aming kwartong pinapasukan. Meron yata kaming lima noon sa aming klase na hindi marunong bumasa ng english, puro yata kami lalake hindi ko na matandaan yung iba. Makalipas ang anim na buwan natuto rin akong bumasa, hindi joke lang, isang buwan lang akong pinag-tiyagaan na turuan ng aking kaklase.

Naranasan mo bang magbuhat ng isang galong tubig para magdilig ng mga halaman sa plant box at sa paso na nakalagay sa gilid ng inyong kwartong pinapasukan? Kung ikaw ay nag-aral sa Pampublikong paaralan nung ikaw ay elementarya malamang naranasan mo yun. Una-unahan kami noon sa pagkuha ng galon sa dahilang ayaw mong mapunta sayo ang galon na walang kwenta, na pahihirapan kang isahod sa poso at hindi mapuno-puno dahil may butas pala. Dinidilig din namin noon ang vegetable garden na kami mismo ang gumawa at kapag namunga na isinasahog ni Teacher sa ulam nila. Si teacher sarap na sarap samantalang kami hirap na hirap.

Nakakita ka na ba ng saku-sakong green peas na naka-imbak lang sa principal's office na dapat sana'y ibinibigay sa mga estudyante? Eh yung pilit kang pabibilihin ng ice candy kahit may sipon ka para lang maubos ang tinda nila, at ayaw kang pabilihin sa labas dahil hindi sila ang kikita.

Ang sarap balikan ng pagiging bata, naranasan mo bang manghuli ng KRUKYA sa maalikabok na lupa na unti-unti mong binubutasan at binabanggit mo ang salitang "krukya" na bigla mo nalang makikita na lumalabas na sya? At takot na takot ka sa kotseng pula sa pag-aakalang ang lahat ng yon ay MANDURUGO. Gusto ko ng umiyak non kapag may nakikita akong kotseng pula na humihinto sa gilid ng kalsada, pakiramdam ko'y kukunin nila ko at iaalay sa tulay. ---->Itutuloy

walang alam

Balikan natin ang aking nakaraan. Limang taon ako non nung magsimulang mag-aral, pinilit ko ang aking Ina sa dahilang naiinggit ako sa aking mga kalaro at dahil narin sa ako lang sa aming magkakapatid ang naiiwan sa aming bahay. Ako nga pala si Ariel, pang-apat sa aming magkakapatid, pinaka-makulit sa pamilya at maituturing kong pinaka-mahina na rin pagdating sa pag-aaral. Ako lang ang hindi nagkaroon ng parangal nung ako ay nag-aaral pa. Sa aming lugar sa Nueva Ecija mas kilala ko sa palayaw na Añe, ewan ko ba kung bakit naging ganun ang palayaw ko, lumaki nalang ako na ganon ang tawag nila sa akin, mali, hindi pala ko LUMAKI kasi 5'4" lang ang height ko, ito na yata ang height ko simula pa nung nag-grade six ako.
Unang araw ng klase, may dala akong isang notebook, isang lapis at isang pad ng papel na pang-grade one. Nakalagay ang lahat ng yon sa isang supot na kung tawagin sa aming lugar ay supot na labo, hindi ako naibili ng bag ng aking Ina dahil nung araw lang na un ako nagpasyang mag-aral, ayaw pa sana kong ipasok pero sadyang makulit ako. Pumasok ako na ni magsulat yata ng titik A ay hindi ko kaya, mga ilang buwan din ang ginugol ng aking Guro sa pagtuturo sa akin bago ko natutunan ang lahat ng yon, takot na takot ako non pag pinag-susulat na sa blackboard ng mga letra, bigla nalang sumasakit ang aking tiyan at pinag-papawisan ang aking kamay. May mas nakakatakot pa, kapag pinapakuha kami ng isang pirasong papel at sasabihin ng aming Guro na maghanda kayo para sa diktasyon, hindi ko alam ang gagawin ko kapag binanggit na ng aming Guro ang salitang "sanga", hindi ko kasi kayang isulat sa aking papel ang salitang yon.
Naranasan mo bang maihi sa salawal dahil natatakot kang magpaalam sa iyong Guro? Ako? Naranasan ko yon, ewan ko ba at natatakot akong magpaalam non at naisipan ko nalang umihi sa aking salawal, umuwi tuloy akong mapanghe.
Una-unahan kami noon sa pagpila sa MILO na bumibisita sa bawat pampublikong paaralan, dahil sa ako ang pinaka-maliit sa aming mag-kakaklase syempre tuwang-tuwa ako dahil ako ang nasa unang pila, takot na takot naman ako nung ako ang unang babakunahan, ayokong pumila nung araw na yon, inuuto naman kami ng mga nasa health center at sinasabing parang kagat lang daw ng langgam, kami naman naniwala, ayun yung iba ngumangalngal at binibigyan ng kung anu-ano ng aming Guro para lang tumahan. ---->Itutuloy